Broj 4.

O PROBLEMU

Ako je jasno da dva spontana napada čine epilepsiju, a čak jedan napad na terenu patološkog suptrata u osnovi, čine simptomatsku epilepsiju, opravdano je pitati se – gde je tu problem? Jedan od mogućih odgovora je kompleksna i raznolika klinička slika koja se sreće, a drugi, slab ili izostali odgovor (farmakorezistencija) na primenjenu terapiju. Tačnije, prvi problem je dijagnostikovati epilepsiju, a drugi lečiti je efikasno.

Kod pacijenta sa krizom svesti suspektnom na epileptički napad potrebno je rutinski isključiti simptomatsku etiologiju jednim pregledom na KT (kompjuterizovana tomografija) endokranijuma uz naknadno ambulantno ispitivanje. Neurolozi u svom svakodnevnom radu neće imati velikih problema kod jasno dijagnostikovane bolesti. Potrebno je utvrditi da li se radi o paroksizmalnom događaju, a potom da li je epizoda epileptičan napad i ako jeste, da li je to epilepsija, tj. da li se napadi ponavljaju? Ako se zaista radi o ponavljanim spontanim napadima, odnosno o epilepsiji, uvođenje prvog antiepileptičkog leka dovešće do pozitivnog odgovora kod najvećeg broja pacijenata (Kwan i Brodie, 1984/1997).

Sprovedene ankete među opštom populacijom, kao i među srednje – stručnim medicinskim kadrom pokazuju da najveći broj ispitanika prepoznaje epileptički napad samo (ili najčešće) ukoliko je to tipičan generalizovano tonično-klonični (GTK) epileptički napad. Sem pomenutog GTK napada i ostalih generalizovanih, čisto kloničnih ili toničnih, pa miokloničnih, ili atoničnih, teško se razlikuju i brojni parcijalni napadi. Ranije zvani psihomotornim, i danas temporalni epileptički napadi jesu problem za dijagnostikovanje, jer se mogu manifestovati na različite načine, sa distalnim automatizmima (oroalimentarini, manuelni, gestualni) i iktalnim govorom i povraćanjem do zvučnih halucinacija i senzornih simptoma, vizuelnih (boje, jednostavne figure), olfaktornih, vegetativnih. Pokreti krivljenja ili uvijanja tela često prate toničnu fazu, a stav „mačevaoca“ (tonično zahvaćena samo jedna ruka) sa pogledom uperenim u ruku, kao i prekid govora ili vokalizacije (nalik groktanju) odlika su suplementarnih motornih kriza kod frontalnih napada. Mogući su i prateći automatizmi (proksimalni, bizarni, „seksualni“). Kod dece se teže prepoznaju apsansi (tipični traju kraće od 30 sekundi, često se ponavljaju tokom dana, obično sa prostim automizmima) i problem je razlikovati ih od kompleksnih parcijalnih napada (traju duže od minuta, ređe tokom dana, često sa postiktusnim manisfestacijama, aurom, halucinacijama, iluzijama i prostim i složenim automatizmima). Kontiuirana medicinska edukacija lekara i epileptologa je ključna, ali neophodna i među srednje-stručnim kadrom i širokom populacijom. Poznavanje semiologije napada uz adekvatne podatke pribavljene od očevidaca ili samog pacijenta, kao i povećavanje frekvence snimanja radi nalaza specifičnog neurofiziološkog korelata (primenom serijskog EEG-a, produženog snimanja, 24h holter-monitoringa i na kraju video-EEG telemetrije), osnov je utrvđivanja prirode paroksizmalne epizode.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9


O časopisu Neurovesti

„Neurovesti“ predstavljaju elektronsku publikaciju Društva mladih neurologa Srbije sa besplatnim pristupom preko web-adrese www.neurovesti.org, i dinamikom objavljivanja na mesečnom nivou.

Opširnije

Kalendar dešavanja
<< Jul 2020. >>
MTWTFSS
29 30 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
NOVO – Škola epilepsija – “Lečenje epilepsije vođeno etiologijom”
pratite-dns